Świątynie

Hinduistyczne świątynie, bardzo często o wspaniałej, bogatej architekturze składają się z dziedzińca, przedsionka i świątyni właściwej. Wierni wchodząc uderzają w dzwon. Przyniesioną ofiarę (upaczara) – najczęściej kwiaty, kadzidła, ryż – składają na progu świątyni właściwej przed wizerunkiem lub symbolem bóstwa.

Pudża czyli nabożeństwo jest podstawowym obowiązkiem Hindusa. Powinno się je odprawiać dwa razy dziennie rano i późnym wieczorem, w domu lub w świątyni.

Trimutri czyli triada: Brahma, Wisznu i Śiwa to trzy główne bóstwa hinduizmu, symbolizującego trzy aspekty osobowości tego samego , jedynego boga, wyrażanego przez trzy różne imiona. Brahma to stwórca, Wisznu – opiekun, Śiwa – niszczyciel. Brahma ma cztery twarze oraz dwie pary ramion. Trzyma w nich księgę zawierającą całą mądrość świata, różaniec oraz naczynie z wodą. jest jakby zapomnianym bogiem, ma niewielu wyznawców i tylko dwie świątynie. Małżonką Brahmy jest Saraswati – opiekunka nauki, literatury i sztuki. Przedstawia się ja jako piękną młoda kobietę ze zwojem lub lutnią w ręku.

Cykl narodzin, śmierci i ponownych narodzin, czyli sansara jest podstawą wiary hindusa. Dusza człowieka uwolniona przez śmierć przechodzi w kolejne wcielenie, by ostatecznie osiągnąć całkowite wyzwolenie (Moksza). Po śmierci umyte, ubrane w nowe szaty ciało układa się na stosie, który najstarszy syn zmarłego podpala, by uniemożliwić duszy powrót.

5 milionów wędrownych ascetów przemierza drogi i bezdroża Indii podążając do świętych miejsc hinduizmu. Są to sannjasinowie, którzy całkowicie zrezygnowali z ziemskich zainteresowań. Nadzy lub skąpo odziani z kijem i miską żebraczą w ręku witani są wszędzie z nabożnym szacunkiem połączonym z czcią. Bywa, że żyją w odludnych miejscach poświęcając czas na rozmyślania, ćwicząc jogę. Trzy drogi prowadzą do wyzwolenia: karma – działanie, dżnana – wiedza, bhaki – pobożność.

Wisznu opiekuje się młodymi małżonkami i zsyła dzieci, jest patronem bydła. Wisznuci noszą żółte lub czerwone szaty, różaniec zawieszony na szyi, na czole znak składający się z trzech linii. Małżonka Wisznu to bogini Lakszmi. Trzyma w ręku lotos, symbol piękna. Rozdaje wiernym złote monety, znak pomyślności. Często przedstawiana jest w obecności dwóch słoni.

System kastowy jest równie stary jak kultura Indii. Stany te, zwane warnami czyli kolorami to bramini (kapłani), kszatrijowie (rycerze), wajśjowie (rolnicy) oraz siudrowie (słudzy, później rzemieślnicy). Była też piąta grupa wykorzystywana do najcięższych i nieczystych prac 0 niedotykalni , których Mahatma Ganhdi nazywał dziećmi Boga. Członkowie każdej kasty mają od urodzenia ściśle wyznaczone obowiązki i prawa. sposób ubierania, fryzurę, zasady picia i jedzenia. Związki małżeńskie są dozwolone w ramach tej samej kasty. Przynależność do kasty gwarantuje odpowiednią pozycję społeczną. W 1950 oficjalnie zniesiono w Indiach system kastowy.

Tak naprawdę to Śiwa rządzi światem ale także go niszczy. Ma cztery lub pięć twarzy, z charakterystycznym trzecim okiem, umieszczonym pionowo na czole. Jego atrybutami są trójząb, topór oraz pętla. Symbolicznym przedstawieniem Śiwy jest fallus a motywy erotyczne często występują w śiwackich miejscach kultu. Wierzchowcem Śiwy jest ogromny byk. Towarzyszką życia Śiwy jest Parwati. Synami boskiej pary są Ganeś i Karttikeja. Ganeśa to najbardziej ulubiony bóg hinduizmu. Człowiek z głową słonia o okrągłym brzuszku reprezentuje witalność świata. Uosabia pomyślność, przedsiębiorczość, spryt życiowy. Posągi jego maluje się na różowo.