Zakony i zgromadzenia żeńskie w Jerozolimie

ZIEMIA ŚWIĘTA, rok XVII, nr 1(77)2014

Żeńskie zakony i zgromadzenia to serce Kościoła. Powstawały w odpowiedzi na potrzeby czasu i danej sytuacji społecznej. Apostolat sióstr zakonnych jest ukierunkowany na modlitwę (zakonny kontemplacyjne) oraz modlitwę i działanie związane z edukacją i wychowaniem, oraz z posługą wśród chorych i ubogich. Siostry obecne w Ziemi Świętej modlą się i pracują w małych wspólnotach, podejmując pracę apostolską w różnych dziedzinach, takich jak formacja biblijna (Formation Centre of Ecce Homo przy via Dolorosa) ekumenizm, dialog chrześcijańsko – żydowski, środki masowego przekazu. Prowadzą domy dla pielgrzymów, w którym podejmują ludzi z różnych stron świata, zarówno indywidualnych, jak i zorganizowane grupy pielgrzymkowe. Ponadto wypiekają komunikanty, wykonują okolicznościowe serwety i pamiątki z Ziemi Świętej.

Karmelitanki na Górze Oliwnej sprawują opiekę nad kościołem Paternoster. Obok mają swój klasztor benedyktynki, w Betlejem Klaryski. Zakony kontemplacyjne oddają Bogu uwielbienie i chwałę należną Stwórcy. Czynią to poprzez modlitwę osobistą i wspólnotową, zwłaszcza Liturgię Godzin, medytację, adorację, Eucharystię, Różaniec, Drogę Krzyżową. Środki do życia zdobywają poprzez wyrób różańców, ikon, dewocjonaliów. Ponadto rozprowadzają książki katolickie, a w gościnnych pokojach przyjmują pielgrzymów i grupy rekolekcyjne. 

Pierwszym zakonem żeńskim, który zaczął działać w Jerozolimie na początku XII w. były Joanitki. Według tradycji zakonnej zgromadzenie Joanitek (szpitalniczek) powstało równolegle z bractwem legendarnego zakonu św. Jana (szpitalników). O działalności pierwszych Joanitek w Ziemi Świętej wiadomo niewiele, prawdopodobnie były związane z kościołem św. Mari Magdaleny, położonym nieopodal konwentu braci szpitalników. Żeńska gałąź Joanitów zajmowała się położnicami i noworodkami, później sierotami i podrzutkami.