Struktura placu świątynnego

okładka kwartalnika Ziemia Święta nr 4/2015

 Ziemia Święta,  4(80) 2014

Plac Świątynny (zw. po arabsku Haram asz-Szarif – Święty Dziedziniec) jest jednym z największych obszarów sakralnych na świecie, architektoniczny klejnot Jerozolimy, święte miejsce zarówno dla żydów, muzułmanów jak i chrześcijan. Ma kształt nieregularnego trapezu, znajduje się w południowo-wschodniej części miasta, pomiędzy Doliną Cedronu od wschodu i Doliną Tyropeonu od zachodu, od północy oddziela go rów wykopany we wzgórzu Bezeta, od południa wzgórze Ofel. Obecnie zajmuje 1/6 powierzchni Starej Jerozolimy (145 tys. m2) i pokrywa się z placem świątynnym z czasów Jezusa, lecz znajduje się w rękach muzułmanów z ograniczonym wstępem dla pielgrzymów i turystów.

Na teren placu świątynnego prowadzi jedenaście bram, osiem od zachodu i trzy od północy oraz zamurowana Brama Złota. Bramom towarzyszą portyki i podcienia, pochodzące z czasów mameluckich i tureckich. Nie będąc muzułmaninem można wejść tylko przez Bramę Maurów, z pozostałych korzystają muzułmanie. Muzułmanie zachowują się tak, jakby to miejsce zawsze było w ich rękach, a przecież dopiero w roku 638 roku, po zdobyciu Jerozolimy przez kalifa Omara, muzułmanie wzięli w bezpośrednie posiadanie ten teren i na gruzowisku zbudowali wielkie sanktuaria islamu: meczet Kopuły Skały i meczet Al-Aksa.