Geografia Jordanii

ZIEMIA ŚWIĘTA, rok XVII, nr 2(70)2012

Jordania to kraj o powierzchnia 89 000 km2, podzielony na 12 muhafaz. Graniczy z Izraelem, Autonomią Palestyńską, Syrią, Irakiem, Arabia Saudyjską. Ma niewielki dostęp do Morza Czerwonego poprzez Zatokę Akaba (27 km). Dzieli się na Jordanię Północną i Południową. 80 % powierzchni kraju zajmują tereny pustynne: na wschodzie równinna Pustynia Syryjska, na południu górzysta Pustynia Południowa i półpustynne tereny Moabu i Idumei. Grunty orne stanowią zaledwie 2,67%, w tym stałe uprawy 1,83%.

Jordania leży w trzech strefach klimatycznych. Na północnym zachodzie kraju panuje klimat podzwrotnikowy śródziemnomorski, w środkowej części kraju podzwrotnikowy kontynentalny, który na wschodzie ma wybitnie suchą odmianę. Na południu występuje strefa klimatu zwrotnikowego suchego. Notuje się niewielkie opady deszczu występujące głównie okresie zimowym. Na południu kraju średnia opadowa roczna wynosi około 50 mm, na wschodzie dochodzi do 100 mm. Najwięcej deszczu pada na północnym zachodzie, gdzie roczne wartości dochodzą do 800 mm.

Zasoby wód powierzchniowych Jordanii są bardzo ubogie. Główną rzeką kraju jest Jordan, który zarazem wyznacza granicę z Izraelem i Autonomią Palestyńską. Jordan w granicach Jordanii liczy 134 km długości, przepływa przez Jezioro Genezaret, a na końcu wpada do Morza Martwego.

Jordania posiada bogate złoża fosforytów, soli potasowych, gipsu i soli kamiennej, złoża ropy naftowej, rud żelaza, miedzi, manganu. Podstawą gospodarki jest handel, turystyka, usługi finansowe oraz przemysł włókienniczy, odzieżowy i przetwórstwa spożywczego oraz w niewielkim stopniu rolnictwo. Uprawia się tu pszenice, jęczmień, kukurydzę, sezam i fasolę.