Historia Egiptu

ZIEMIA ŚWIĘTA, rok XVII, nr 1(73)2013

Starożytny Egipt był krajem o wspaniałej cywilizacji, która choć dawno przestała istnieć nadal fascynuje i budzi podziw. Jego obszar w znacznej części jest krainą pustynną, ale wody Nilu dały mu wielkie bogactwo – żyzną ziemię. Rolnictwo i osadnictwo początkowo jednak ograniczało się do wąskiego, żyznego pasa wzdłuż brzegów rzeki, która wylewając, co roku zatapiała pola. Po opadnięciu wód, ziemię pokrywał żyzny muł. Przez większą część dziejów Egiptu, dolina Nilu (zwana Egiptem Górnym) była głównym ośrodkiem kultury i władzy politycznej; północ – teren delty Nilu (zwanej Egiptem Dolnym) rozwijała się wolniej i politycznie nie była tak dobrze zorganizowana jak południe.

Za panowania XVIII dynastii szczególną czcią otaczano królowe i księżniczki. W tym okresie po raz pierwszy tron objęła kobieta – królowa Hatszepsut. Ponieważ jednak cała konwencjonalna symbolika monarchii związana była z władcą płci męskiej, musiała pójść na kompromis. Na ścianach swej świątyni kazała pisać o sobie, jako o synu Amona, a na płaskorzeźbach zgodziła się, aby pokazywano ją, jako mężczyznę. Przyjęła jednak żeński tytuł „bogini-Horus”. Realizowała ambitne palny budowlane, jak imponujący kompleks świątynny w Deir el-Bahari, którego majestatyczne tarasy wspierały się na zboczach wzgórz. Największym osiągnieciem Hatszepsut było to, iż jako pierwsza kobieta utrzymała kontrolę nad Środkowym Egiptem i pozostawiła po sobie wiele nowych świątyń. Po jej śmierci na tron wstąpił Totmes, zdolny i twardy dowódca wojskowy. Przeprowadził, co najmniej 17 dobrze zaplanowanych i przygotowanych kampanii. Totmes i inni królowie Nowego Państwa rozbudowali stałą armię, wprowadzili do walki rydwany. Miejscem pochówku w Nowym Państwie stała się Dolina Królów na zachodnim brzegu Nilu.