Geografia Egiptu

ZIEMIA ŚWIĘTA, rok XVII, nr 3(75)2013

Egipt leży w północno-wschodniej części Afryki oraz częściowo Azji (półwysep Synaj). Od północy oblewają go wody Morza Śródziemnego, od wschodu Morza Czerwonego. Od zachodu graniczy z Libią, od południa z Sudanem, od północnego-wschodu z Izraelem i Strefą Gazy. W budowie geologicznej Egiptu dominują osady zbudowane z cząstek wymywanych w porze deszczowej w górnej części dorzecza, a następnie akumulowanych podczas corocznych wezbrań rzeki.

W Egipcie wyróżnia się pięć krain fizyczno-geograficznych: Dolinę i Deltę Nilu, Wybrzeże Śródziemnomorskie, Pustynię Zachodnią (Libijską), Pustynię Wschodnią. (Arabską) i Półwysep Synaj. Najważniejszym regionem, choć zajmującym zaledwie 3 % terytorium kraju, jest erozyjno-akumulacyjny obszar doliny i delty Nilu. 60 % powierzchni Egiptu zajmuje Pustynia Zachodnia pokryta piaskami, żwirami i kamieniami; 25 % to Pustynia Wschodnia, czyli skalisty płaskowyż, ograniczony od wschodu krystalicznymi, zrębowymi górami, opadającymi stromo do Morza Czerwonego. Półwysep Synaj to oddzielony od delty Nilu Kanałem Sueskim pustynna wyżyna, w południowej części górzysta. Tu wznosi się najwyższy szczyt Egiptu Góra św. Katarzyny (2637 m n.p.m.).

Jedyną stała rzeką kraju jest Nil, zasilany opadami deszczu w górnej części dorzecza – w dorzeczu Nilu Błękitnego i Atbary na Wyżynie Abisyńskiej – w sezonie letnim, a w zlewni Nilu białego i jezior wschodnioafrykańskich – w sezonie letnim i jesiennym. Poza Nilem spotyka się tylko udey – suche doliny cieków okresowych, z okresowo pojawiającą się wodą Dostęp do wody jest nadal jednym z najważniejszych problemów Egiptu